Helena Baudisch, z domu Rakoczy, to postać, która na zawsze wpisała się w historię polskiej lekkoatletyki. Urodziła się 3 grudnia 1910 roku w Gliwicach, gdzie zaczęła swoją sportową przygodę, stając się jedną z najważniejszych biegaczek swojego czasu. Jej talent i determinacja szybko zaowocowały licznymi medalami na Mistrzostwach Polski Seniorów w Lekkoatletyce.
Helena była związana z klubami sportowymi Roździeń Szopienice oraz Pogoń Katowice, gdzie zdobyła swoje pierwsze medale, w tym złoto w sztafecie 4 × 200 m w 1928 roku w Krakowie. Jej osiągnięcia na arenie krajowej nie tylko przyniosły jej chwałę, ale również przyczyniły się do popularyzacji lekkoatletyki w Polsce, zwłaszcza wśród kobiet.
W 1939 roku Helena wyszła za mąż za Leopolda Baudischa, a ich życie wkrótce zostało zdominowane przez wybuch II wojny światowej. Helena, jako żołnierz Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, brała czynny udział w działalności konspiracyjnej. Jej odwaga i determinacja w walce o wolność kraju są dowodem nie tylko na jej sportowego ducha, ale również na jej zaangażowanie w sprawy narodowe.
W 1940 roku została aresztowana przez Gestapo i osadzona w więzieniu na Montelupich w Krakowie. Po wyjściu z więzienia, kontynuowała działalność konspiracyjną, pełniąc funkcję łączniczki i angażując się w produkcję broni. Wspólnie z mężem i ich dziećmi, Helena znalazła schronienie w Lasach Chroberskich, gdzie ukrywali się przed represjami okupanta.
Po wojnie Helena i Leopold osiedlili się w Opolu, gdzie wychowali czworo dzieci. Ich dom stał się miejscem, w którym sportowy duch Heleny łączył się z wartościami patriotycznymi. Dzieci Baudischa z pewnością wzrastały w atmosferze szacunku do historii i tradycji, które reprezentowała ich matka.
Helena Baudisch zmarła 17 czerwca 1989 roku w Opolu, ale jej dziedzictwo żyje nadal w sercach wielu Polaków. Jako pionierka wśród kobiet lekkoatletek, jej historia przypomina, że pasja do sportu i odwaga w obliczu przeciwności losu mogą zdefiniować nie tylko jednostkę, ale i cały naród.